Jan Bytnar „Rudy”
Jan Bytnar urodził się 6 maja 1921 roku. Jako syn żołnierza Legionów Polskich, Stanisława Bytnara oraz nauczycielki Zdzisławy Bytnarowej od najmłodszych lat był wychowywany w duchu patriotyzmu i poczucia obowiązku wobe Ojczyzny. Był pilnym i uzdolnionym uczniem, dzięki czemu dostał się w 1931 roku do Gimnazjum, a następnie do Liceum im. Stefana Batorego. Tam też wstąpił do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy im. Bolesława Chrobrego. W 1934 złożył przyrzeczenie harcerskie, stając się pełnoprawnym członkiem „Pomarańczarni”. W 1936 został przybocznym drużyny.
W tym okresie poznał również Tadeusza Zawadzkiego „Zośkę” oraz Aleksego Dawidowskiego „Alka”, z którymi się szybko zaprzyjaźnił. Jego pewność siebie, skromność, inteligencja i skłonność do autorefleksji przyciągała ludzi. Był także wysportowany, regularnie brał udział w zawodach sportowych. Wiosną 1939 roku zdał maturę i otrzymał świadectwo dojrzałości.
Gdy 1 września III Rzesza napadłą Rzeczpospolitą, wraz z harcerzami wyruszył na wschód, jednak powrócił do stolicy w październiku. Zaczął działaność konpiracyjną związując się z Polską Ludową Akcją Niepodległościową, która jednak szybko została rozbita przez Gestapo. W 1940 współpracował z komórką konspiracyjną „Odwet” działającej na Podkarpaciu oraz był łącznikiem Związku Walki Zbrojnej. W marcu 1941 został członkiem Szarych Szeregów, a w listopadzie tego roku został dowódcą Hufca „Ochota”. Zabłysnał w akcjach Małego Sabotażu, podczas których m.in. namalował znak Polski Walczącej (słynną kotwicę) na pomniku lotnika, zdejmował nazistowskie flagi z budynków czy malował żółwie na murach.
W listopadzie 1942 został dowódcą Hufca „Południe” Grup Szturmowych. Brał udział i dowodził akcjami sabotażu, jak chociażby wysadzanie torów kolejowych lub transportów na front wschodni. Na początku 1943 roku podczas akcji ewakuowania materiałów z mieszkania na ulicy Emilii Plater 2 zabił niemieckiego urzędnika, który zagroził powodzeniu akcji, jednak sam został postrzelony w udo.
23 marca został wraz z ojcem aresztowany przez Gestapo. W jego domu znaleziono dowody na działalność przeciwko okupantowi. Natychmiast rozpoczęte brutalne przesłuchania, w czasie których był okrutnie torturowany trwałyprzez kilka dni, jednak „Rudy” nie zdradził żadnej tajemnicy wojskowej, bohatersko wytrzymując katowanie.
26 marca oddział Szarych Szeregów, dowodzony przez Stanisława Broniewskiego „Orszę” przeprowadził starannie przygotowaną przez „Zośkę” akcję pod kryptonimem „Meksyk II”. Grupa bojowa na rozkaz dowódcy zatrzymała ciężarówkę w której przewożono „Rudego” na ulicy Długiej, przy Arsenale (stąd nazwa akcji). Pomimo ostrzału, 28 żołnierzy AK wyzwoliło Rudego i pozostałych pasażerów. Akcja zakończona o 17:45 trwała 15 minut, po czym rozpoczęto odskok. W czasie akcji „Alek” został ciężko ranny strzałem brzuch.
Pomimo prób ratowania go, 30 marca 1943 roku Jan Bytnar zmarł w swoim domu wyniku ran otrzymanych w czasie przesłuchań przez Gestapo.Został pochowany w jednym grobie razem z Aleksym „Alkiem” Dawidowskim, który zmarł tego samego dnia.
Nasza drużyna otrzymała tego patrona na początku swojego działania, gdyż działała przy SP 305 im. Aleksandra Kamińskiego (obecnie LXX Liceum Ogólnokształcące), autora książki „Kamienie na szaniec”, w której opisane są losy „Rudego”, „Zośki” i „Alka”.
Z dumą nosimy imię naszego patrona którego poświęcenie dla przyszłych pokoleń jest dla nas przykładem i motywacją w życiu codziennym.